به بهانه ی شانزدهمین سالگرد عروج شهید محمد بها الدینی

دوم اردیبهشت ۱۳۷۷ یادآور تلخترین و غم انگیزترین روز تاریخ عمرم بود، که اولین داغ بر صفحات زندگیم سیاهی نمود و در نوجوانی شاهد عروج عارفانه دوستی بودم که از برادر به من نزدیکتر بود که بهترین دوران نوجوانیم را با او گذراندم.

آثار شیمیایی رژیم بعث صدام در دوران جنگ نگذاشت تا محمد عزیز بیشتر از این در دنیای خاکی مهمانمان باشد و سبکبال  از جوار تربت پاک ثامن الائمه ع به سوی عرش الهی هجرت نمود، و مرا و خانواده اش را داغدار غمی بزرگ نمود که هنوز این غم تازه است.

یاد آن روزهایی که در دهه هفت با هم رفاقت داشتیم بخیر،من و محمد و شیخ باقر سه دوست جدا نشدنی از هم بودیم که همه جا و همه مراسمات سه تایی با هم حضور داشتیم و تا جایی که تو شهر به ما می گفتند: سه قلوها،اما افسوس که آن دو در جوانی و در اردیبهشت ماه به سوی معبود رفتند و در کنار داغ فراق پدر و مادر عزیزم مرا نیز تنها گذاشتند.

روحش شاد راهش جاودان باد / امیرمحسن سلطان احمدی